Tarayıcıdan Markdown’ı PDF olarak dışa aktarmak
Bir tarayıcının bir web sayfasından PDF üretmesinin iki yolu var ve ikisi aynı derecede iyi değil.
Birincisi, sayfayı bir görüntü olarak işleyip o görüntüyü bir PDF’in içine sarmaktır. Bunu yapan kütüphaneleri eklemek kolaydır ve sonuç, metnin artık metin olmadığı bir dosyadır — onu seçemez, arayamaz, içinden bir satır kopyalayamazsınız ve dosya olması gerekenin birkaç katı büyüklüktedir.
İkincisi, sayfayı yazdırmak ve hedef olarak “PDF olarak kaydet”i seçmektir. Tarayıcı belgeyi kâğıt için sayfalara döker, yazdırma biçem sayfasına uyar ve gerçek vektörel metin yazar. Bir tıklama fazladan maliyeti vardır ve gerçekten daha iyi bir dosya üretir; PDF olarak kaydet düğmesine bastığınızda burada olan da budur.
Önemli olan dört ayar
Aşağıdakilerin hepsi yazdırma penceresindedir, sayfada değil; çünkü hiçbir biçem sayfası bunları ayarlayamaz.
Hedef: PDF olarak kaydet. Fiziksel bir yazıcı değil.
Arka plan grafikleri: açık. Diğer ayarlar altındadır ve insanların kaçırdığı ayardır. Kapalıyken tarayıcı her arka plan dolgusunu atar: kod blokları gölgelendirmesini yitirir, tablo başlıkları beyazlar ve koyu temalı bir PDF üzerinde beyaz yazı olan beyaz kâğıt olarak çıkar; bu da bir ayardan çok bozuk bir dışa aktarmaya benzer.
Üst bilgi ve alt bilgi: kapalı. O seçenek, tarayıcının kendiliğinden sayfa adresini ve tarihi eklemesidir. Kendi üst ya da alt bilginizi ayarladıysanız ikisi çakışır. Tarayıcınınkini kapatın, kendinizinkini tutun — ya da sayfa numarası istiyorsanız tersini yapın; aşağıda anlatılıyor.
Ölçek: %100 ya da Varsayılan. “Sayfaya sığdır” yazıyı yeniden ölçekler ve kenar boşluklarını bozar; üst ve alt bilginin boşluğu da kenar boşluklarına bağlıdır.
Ölçek denetimi neden bazen kaybolur
Bir belge sabit bir kâğıt boyutu bildirirse, Chrome kâğıdın yazar tarafından zaten kararlaştırıldığını varsayar ve Ölçek denetimini tümüyle gizler. Bu ne tarayıcının ne de sayfanın hatasıdır — belgenin kesin konuşmasının sonucudur.
Yani kâğıt bir seçimdir: A4, Letter ya da Yazıcı varsayılanı. İlk ikisi bir boyut ister ve Ölçek’i yitirirsiniz. Üçüncüsü hiçbir şey istemez ve Ölçek geri gelir. Kenar boşluklarını üç durumda da belge belirler, dolayısıyla bir üst ya da alt bilgi ne olursa olsun yerini korur.
Yinelenen üst ve alt bilgiler
Yinelenen bir üst bilgi her sayfada tekrarlanır. Tarayıcıda bu, sabit konumlu bir öğeyle yapılır; belirtim bunun sayfalanmış ortamın her yaprağında tekrarlandığını söyler.
İncelik, ona yer ayırmaktır. Akla gelen yaklaşım — belge gövdesinin üstüne dolgu — yeri bir kez ayırır; çünkü gövde, kaç sayfaya basılırsa basılsın tek bir kutudur. Birinci sayfada işe yarar, ikinciden itibaren üst bilgi metnin üstüne oturur.
Çözüm, yeri sayfa başına uygulanan @page kenar boşluğunda ayırmak ve çubuğu negatif bir
kaydırmayla o boşluğun içine yerleştirmektir. Damga bölümünün yaptığı budur ve kenar boşluğunu
yalnızca gerçekten çubuk taşıyan kenarda genişletir.
Dört alanın her biri — üst sol, üst sağ, alt sol, alt sağ — istediğiniz metni, artı yazdırma anında doldurulan işaretleri kabul eder:
{title}— belgenin ilk başlığı ya da ilk satırı{date},{time},{datetime}— PDF’in ne zaman yapıldığı
Sayfa numarası yok, nedeni de şu
Bilerek {page} işareti yok. Yinelenen bir öğenin içinde sayfa saymak tarayıcının
yapabileceği bir şey değil: counter(page) yalnızca @page kenar kutularının içinde çözülür ve
hiçbir büyük tarayıcı bunları uygulamıyor. Sessizce hiçbir şey basmayan bir işaret, hiç işaret
olmamasından kötü olurdu.
Sayfa numarası gerekiyorsa tarayıcının kendi üst ve alt bilgi seçeneği bunları ekler. Damga yerine onu kullanın ya da ikisini de kabul edip karşılıklı kenarlarda dursunlar.
Koyu PDF’ler
Koyu seçeneği sayfayı tersine çevirir — siyah kâğıt, beyaz mürekkep — ve diğer renklere dokunmaz. Bilinçli bir istisna: bağlantı rengi açılır, çünkü açık temanın mavisi siyaha karşı yaklaşık 2,5:1’de kalır ve okunmaz. Tonunu korur, karşıtlık kazanır.
Arka plan grafiklerini unutmayın. Onsuz basılmış koyu bir PDF bomboş beyaz bir sayfadır.