Markdown naar platte tekst of opgemaakte tekst

Plak de Markdown, kies Platte tekst en de syntaxtekens verdwijnen: geen ** om vetgedrukte woorden, geen # voor koppen, geen backticks om code. Wat overblijft zijn tekens die je in een e-mail, een sollicitatieformulier, een ticket of een chat kunt zetten.

Wat telt, is wat er overleeft. Genummerde lijsten houden hun nummers, ook lijsten die bij 7 beginnen en lijsten die in andere lijsten genest zijn. Geneste opsommingen houden hun inspringing. Alinea-afbrekingen blijven staan waar jij ze zette. Tabellen worden kolommen die met spaties zijn uitgelijnd in plaats van in één regel in te storten. Een kop staat direct boven de tekst die hij aankondigt, niet gescheiden door een lege regel.

De meeste omzetters doen de eerste helft goed en de tweede fout, omdat de gangbare bibliotheken een lijst als opsmuk behandelen en hem platslaan. Nummering is vaak de belangrijkste structuur in een document — het is wat de lezer vertelt welk antwoord bij welke vraag hoort — dus die blijft hier staan in plaats van te verdwijnen.

Platte tekst is het verkeerde antwoord als de bestemming een document is. Kies Opgemaakte tekst en druk op Kopiëren: het klembord krijgt de opgemaakte versie mét een alternatief in platte tekst. Plak in Microsoft Word, Google Docs, Gmail of Outlook en koppen zijn echte koppen, lijsten echte lijsten en tabellen hebben echte cellen.

Dat werkt omdat één kopieeractie dezelfde inhoud in meer dan één formaat tegelijk kan meenemen. De app waarin je plakt kiest het formaat dat hij begrijpt — daarom komt dezelfde kopie opgemaakt aan in Word en als leesbare tekst in een terminal. Er gaat niets verloren: er reizen twee versies mee.

Firefox beperkt de klembord-API die meerdere formaten schrijft, dus daar wordt het voorbeeld voor je geselecteerd en neemt een gewone Ctrl+C de opmaak mee. Afbeeldingen reizen als verwijzing, niet als data, dus ze verschijnen daar waar hun adres bereikbaar is.

Kies HTML-broncode voor de opmaak zelf — semantische <h2>-, <ul>-, <table>- en <pre>-elementen — klaar om in een CMS, een template of een e-mailbouwer te plakken. Met een voorbeeldknop zie je het afgewerkte document, zodat je het kunt nakijken voordat je kopieert.

De HTML wordt opgeschoond voordat hij wordt getoond of afgegeven: scripttags, inline event-handlers en javascript:-URL's worden verwijderd. Dat is van belang omdat de invoer komt van wat je ergens anders hebt gekopieerd en live binnen de pagina wordt weergegeven.

Dezelfde uitvoer downloadt als een zelfstandig .html-bestand met de stijlen inline, dus het opent goed op elke computer, offline, zonder een aparte stylesheet om je zorgen over te maken.

Druk op Opslaan als PDF en het opgemaakte document gaat naar het afdrukvenster van je browser, waar de bestemming “Opslaan als PDF” is. De pagina wordt afgedrukt in plaats van gefotografeerd, dus de tekst in het bestand blijft selecteerbaar, doorzoekbaar en kopieerbaar — en het bestand blijft klein.

Licht of donker, op het papier dat je in het venster kiest. De donkere modus draait de pagina om naar zwart papier met witte inkt zonder de andere kleuren aan te raken. Je kunt een kop- en voettekst instellen die op elke pagina terugkomt, met de documenttitel en het tijdstip van afdrukken.

Er wordt niets geüpload om hem te maken. Elke online Markdown-naar-PDF-dienst die op de server rendert, heeft jouw document op zijn server staan; deze heeft geen server om het naartoe te sturen.

Dat is alles: om Markdown gratis en online naar PDF om te zetten, plak je het document en druk je op de knop. Geen uploadstap, geen wachtrij, geen watermerk, geen registratie en geen bestandslimiet — en dat is het grootste deel van wat mensen eigenlijk vragen als ze een gratis Markdown-naar-PDF-omzetter zoeken.

Er zijn drie bekende manieren om Markdown op je eigen computer in een PDF te veranderen, en alle drie zijn goed — voor verschillende klussen. Het is de moeite waard te weten welke je wilt voordat je iets installeert.

Een VS Code-extensie zoals Markdown PDF is het juiste antwoord als je toch al in de editor leeft en constant bestanden omzet. Hij haalt bij het eerste gebruik zijn eigen kopie van Chromium op, werkt op het geopende bestand en is aan een toets te hangen. De prijs is een paar honderd megabyte en een editor waar je niet buiten kunt.

pandoc is de krachtigste van de drie en de standaardkeuze voor academisch schrijven: citaten, kruisverwijzingen, bibliografieën, genummerde figuren en eigen templates. Voor PDF-uitvoer leunt hij op een LaTeX-engine, dus je hebt ook een TeX-distributie nodig — een paar gigabyte voor de volledige. Als je een scriptie of een artikel maakt, betaal die prijs; niets komt in de buurt.

Een Python-pijplijn — markdown of markdown2 voor de HTML en dan WeasyPrint voor de PDF — is het antwoord wanneer een programma omzet en geen mens: nachtelijke rapporten, gegenereerde facturen, honderd bestanden in een map. Het is programmeerbaar en herhaalbaar, en het is werk om op te zetten voor één document.

Deze pagina is voor het vierde geval, dat trouwens ook het meest voorkomende is: je hebt één document, je wilt nu een PDF en je installeert liever niets. Plak het, druk op Opslaan als PDF en klaar — op elke computer met een browser, zonder beheerdersrechten en zonder pakketbeheerder. De tekst in het bestand blijft selecteerbaar omdat de pagina wordt afgedrukt in plaats van vastgelegd, en dat is hetzelfde mechanisme dat de VS Code-extensie gebruikt.

Mermaid-diagrammen zitten er tussenin. Een ```mermaid-blok wordt in de opgemaakte weergave als een echt diagram getekend, dus je kunt hier een stroomschema lezen en nakijken zonder iets te installeren. De PDF en de .html-download worden apart uit de Markdown opgebouwd en daar blijft het diagram zijn brontekst. Heb je hem getekend nodig binnen het geëxporteerde bestand, dan is dat het geval voor de VS Code-extensie met een Mermaid-plug-in, of voor mermaid-cli naast pandoc.

Wil je een Markdown-bestand alleen lezen — een README die iemand je stuurde, notities die als .md zijn geëxporteerd, een changelog — dan heb je geen desktopprogramma nodig. Sleep het bestand in het invoervenster, of plak een GitHub- of GitLab-link in “Via URL”, en zet de uitvoer op Opgemaakte tekst. Dat venster is een gerenderde weergave van het document: echte koppen, echte lijsten, echte tabellen, afbeeldingen die van hun eigen adres worden geladen.

Omdat het een webpagina is, werkt hetzelfde op macOS, Windows, Linux en ChromeOS zonder een aparte download per systeem, en is er geen versie die je moet bijhouden. Er wordt niets geüpload om het te tonen — je eigen browser leest het bestand en het blijft op je computer.

Om helder te zijn over wat het niet is: het is een omzetter en een viewer, geen Markdown-editor. Er is geen bestandsboom, geen opslaan op schijf, geen schrijven in twee vensters met de cursor in de bron. Je kunt Markdown in het invoervenster typen en het resultaat zien meebewegen, en je tekst wordt tussen bezoeken onthouden — maar ga je een lang document schrijven, dan wil je een echte editor, en ga je er een omzetten of lezen, dan zit je goed.

Markdown is een manier om opgemaakte tekst te schrijven met gewone tekens. Zet sterretjes om een woord en het betekent vet; begin een regel met een hekje en het betekent kop; laat een regel inspringen en het betekent genest item. Het is zo ontworpen dat de bron leesbaar blijft nog voordat iets hem rendert, en daarom werd het de standaard voor README-bestanden, documentatie, notitie-apps en — hier het meest relevant — de uitvoer van AI-assistenten.

Het probleem is dat Markdown een bronformaat is. Het wordt pas opmaak als een programma het rendert. Het chatvenster van je assistent rendert het. Je e-mailprogramma niet, en de meeste webformulieren, spreadsheetcellen, ticketvelden en chatvensters ook niet. Daar komt de syntax aan als letterlijke interpunctie.

Omzetten is dus een vertaling met echte keuzes erin: hoe ziet een kop eruit als niets hem in een kop kan veranderen? Hoe ziet een tabel eruit als er geen cellen zijn? Op die vragen is niet één juist antwoord, en daarom legt dit hulpmiddel ze bloot als instellingen en groepeert het ze in profielen voor de plekken waar tekst meestal naartoe gaat: een e-mail, een rapport, een chatbericht, een documentatiepagina, een webformulier.

Het werkt volledig in je browser met CommonMark plus de GitHub-uitbreidingen — tabellen, doorhalen, takenlijsten, autolinks en voetnoten — dus de omzetting is direct, werkt offline zodra de pagina geladen is, en stuurt je tekst nooit ergens naartoe.